وبینار نگهداری و تعمیرات کاربرد فرم درخواست کار و دستورکار فنی در مدیریت نگهداری و تعمیرات جزو وبینارهای نگهداری و تعمیرات حرفه ای است که محتوی کاربردی و بسیار مفیدی دارد این وبینارها به صورت گفتگو توسط کارشناسان شرکت مشاوران تدبیرپرداز آویژه آقای دکتر جلالی و آقای مهندس غلامزاده طرح ریزی شده است. حدود پنج وبینار می باشد.
- دانلود وبینار ساختار سازمانی واحد فنی
- دانلود وبینار اندازهگیری اثربخشی واحدهای نت
- دانلود وبینار برنامهریزی نت با نرمافزار CMMS
- دانلود وبینار کاهش خرابی و هزینه تعمیرات
- دانلود وبینار فرمهای درخواستکار و دستورکار
می توانید با پر کردن فرم زیر محتوی فیلم و فایل صوتی این وبینار را دانلود و استفاده کنید و هم چنین محتوی خلاصه و فشرده این وبینار را در زیر مطالعه کنید.
برای بهره مندی از آموزش های نگهداری و تعمیرات که توسط کارشناسان فوق برگزار شده است به مرکز آموزش جامع مدیریت نگهداری و تعمیرات مراجعه فرمایید.
وبینار نگهداری و تعمیرات کاربرد فرم های درخواست کار و دستور کار
لطفا برای دریافت محتوی وبینار کاربرد فرم درخواست کار فنی و فرم دستور کار فنی در محاسبه شاخص های قابلیت اطمینان MTBF MTTR MTTF فرم زیر را دقت پر فرمایید بعد از تکمیل و ارسال فرم لینک دانلود برایتان ایمیل می گردد. موفق باشید
"*" قسمتهای مورد نیاز را نشان می دهد
نقش دستورکار (Work Order) در مدیریت نگهداری و تعمیرات و اهمیت استانداردسازی آن
در سیستم نگهداری و تعمیرات، دستورکار یا Work Order ستون فقرات اطلاعاتی و اجرایی است؛ بهگونهای که میتوان گفت تمام فعالیتهای فنی—چه نگهداری پیشگیرانه، چه تعمیرات اضطراری، چه پایش وضعیت، و چه عملیات اصلاحی—باید از مسیر دستورکار عبور کنند. دستورکار تنها یک فرم اجرایی نیست، بلکه اصلیترین ابزار ثبت داده، تحلیل خرابی، ارزیابی عملکرد و برنامهریزی محسوب میشود. اگر دستورکار استاندارد نباشد، هیچ گزارش قابل اعتمادی تولید نخواهد شد و نرمافزار CMMS نیز فقط یک سیستم ثبت اطلاعات خام خواهد بود.
۱. هدف از ایجاد دستورکار در نگهداری و تعمیرات
در هر یک از فعالیتهای نگهداشت، هدف از صدور دستورکار موارد زیر است:
- ثبت دقیق فعالیتهایی که باید روی تجهیز انجام شوند
- ثبت نفرساعت و نیروی انسانی درگیر
- ثبت قطعات یدکی مصرفی
- تعیین علت یا حالت خرابی در صورت وجود
- ایجاد شناسنامه اطلاعاتی برای هر تجهیز
- ایجاد سابقه قابل تحلیل در نرمافزار CMMS
بدون دستورکار، هیچیک از فعالیتهای بالا قابل ردیابی و تحلیل نیستند و عملاً چرخه نگهداری و تعمیرات از هم میپاشد.
۲. نقش دستورکار در تحلیل خرابیها
تحلیل خرابیها به نرمافزار یا گزارش وابسته نیست؛ بلکه به دادهای وابسته است که در دستورکار ثبت میشود.
برای مثال:
- اینکه کدام تجهیز بیشترین خرابی را داشته
- کدام حالت خرابی تکرار شده
- علت اصلی خرابی چه بوده
- کدام فعالیت بیشترین زمان را برده
- کدام خرابی بیشترین هزینه را ایجاد کرده
همگی زمانی قابل تحلیلاند که:
- حالتهای خرابی درست ثبت شوند
- فعالیتها منظم و استاندارد انتخاب شوند
- قطعات مصرفی دقیقاً با تجهیز لینک شوند
- نفرساعت واقعی ثبت شود
مشکل رایج
در بسیاری از سازمانها کاربر هنگام ثبت گزارش، صرفاً متنی مانند «دستگاه درست شد» یا «خرابی رفع شد» وارد میکند. چنین گزارشی هیچ ارزش تحلیلی ندارد و خروجی CMMS را بیاثر میکند.
۳. اهمیت زمان در دستورکار و چالش پیشبینی آن
زمان انجام یک فعالیت فنی معمولاً با قطعیت قابل تعیین نیست، زیرا:
- پیچیدگی خرابی متغیر است
- شرایط تجهیز متفاوت است
- میزان آلودگی محیط میتواند زمان را افزایش دهد
- قطعات ممکن است کیفیت متفاوتی داشته باشند
اما با وجود عدم قطعیت کامل، برنامهریزی نیازمند پیشبینی زمان است و این پیشبینی تنها زمانی ممکن میشود که:
- دستورکارها با زمان واقعی ثبت شوند
- نرمافزار بتواند زمانهای گذشته را تحلیل کند
- برای هر فعالیت استاندارد زمان (زمان مرجع) ایجاد شود
وقتی این دادهها در طول زمان جمع شود، CMMS میتواند:
- متوسط زمان
- انحراف معیار
- نفرساعت موردنیاز
- میزان هزینه
را برای هر فعالیت یا خرابی استخراج کند.
۴. استانداردسازی فعالیتها در دستورکار
فعالیتهایی که هنگام ثبت دستورکار انتخاب میشوند باید از یک لیست استاندارد شده و آماده انتخاب شوند، نه اینکه هر بار توسط کاربر تایپ شوند.
علت:
- دادهها یکپارچه میشود
- گزارشها قابل تحلیل میشوند
- نرمافزار میتواند تشخیص دهد فعالیت چند بار تکرار شده
- هزینهها و نفرساعتها قابل محاسبه میشوند
استانداردسازی فعالیتها باعث میشود تحلیلهایی مانند:
- شناسایی فعالیتهای پرتکرار
- تحلیل ۸۰/۲۰
- شناسایی فعالیتهای زمانبر
- تعیین هزینه هر تجهیز
قابل اجرا باشد.
۵. نقش دستورکار در شناسنامه تجهیز
شناسنامه تجهیز در CMMS باید شامل تمام اطلاعات زیر باشد:
- همه خرابیهای تجربهشده
- فعالیتهای انجامشده
- قطعات مصرفی
- نفرساعت صرفشده
- هزینههای وابسته
- علت خرابی
- حالت خرابی
تمام این موارد هر بار با تکمیل دستورکار به شناسنامه تجهیز اضافه میشود. اگر فقط ۲۰٪ دستورکارها صحیح تکمیل شوند، شناسنامه تجهیز ناقص خواهد بود و هیچ تحلیلی قابل اعتماد نخواهد بود.
۶. مشکلات رایج در استفاده از دستورکار
در بسیاری از سازمانها مشکلات زیر مشاهده میشود:
۶.۱ گزارشدهی انشایی
متنهای کلی مانند «عیب برطرف شد» فاقد ارزش تحلیلی هستند.
۶.۲ عدم ثبت قطعات مصرفی
این موضوع باعث میشود هزینهها قابل محاسبه نباشند.
۶.۳ عدم انتخاب حالت خرابی
اگر حالت خرابی انتخاب نشود نرمافزار نمیتواند تشخیص دهد کدام خرابیها تکرار شدهاند.
۶.۴ عدم پیوست فعالیتها از لیست استاندارد
وقتی فعالیت تایپی و آزاد باشد، نرمافزار نمیتواند تشخیص دهد چندبار آن فعالیت انجام شده است.
۷. دستورکار و نقش آن در تحلیل هزینهها
برای تحلیل هزینه، سیستم باید بتواند:
- هزینه نیروی انسانی
- هزینه قطعات یدکی
- هزینه پیمانکاران
را به فعالیت و تجهیز وصل کند.
این کار زمانی قابل انجام است که:
- هر فعالیت در دستورکار ثبت شده باشد
- قطعه مصرفی با تجهیز مرتبط شده باشد
- زمان واقعی فعالیت درج شده باشد
- نوع فعالیت مشخص باشد (PM، CM، EM، PdM)
در این صورت سازمان میتواند تحلیل کند:
- هزینه PM چقدر است
- کدام حالت خرابی پرهزینهتر است
- کدام تجهیز بیشترین هزینه را ایجاد کرده
- کدام فعالیتها بیشترین نفرساعت را مصرف کردهاند
۸. نقش دستورکار در کاهش خرابیهای تکراری
وقتی یک خرابی تکرار میشود، نرمافزار باید بتواند تشخیص دهد:
- این خرابی چند بار رخ داده
- در بازههای زمانی چقدر فاصله داشته
- علت خرابی در نوبتهای قبلی چه بوده
- چه فعالیتی قبلاً انجام شده
- آیا فعالیت اصلاحی درست انجام شده یا خیر
اما این فقط زمانی ممکن است که:
- حالت خرابی و علت خرابی درست ثبت شده باشد
- فعالیتها از لیست استاندارد انتخاب شده باشد
- دادهها یکدست و قابل مقایسه باشند
در غیر این صورت، هیچ تحلیلی مبنای درست ندارد.
۹. ضرورت استفاده ۱۰۰٪ از دستورکار
هیچ فعالیت فنی نباید بدون دستورکار انجام شود؛ حتی:
- یک کار ساده مانند بازدید جزئی
- تنظیم یک پیچ
- برداشتن یک پوشش
- یک نظافت ساده
- یک فعالیت ساختمانی یا تاسیساتی
چرا؟
چون همین فعالیتهای کوچک در طول یک سال بخش زیادی از نفرساعت و هزینه را تشکیل میدهند و ثبت آنها برای تحلیل ضروری است.
۱۰. دستورکار و نقش آن در برنامهریزی و زمانبندی
زمانبندی چند لایه دارد:
- برنامهریزی کلی سالانه
- برنامهریزی ماهانه
- برنامهریزی هفتگی
- برنامهریزی روزانه (میانشیفتی)
نرمافزار CMMS برای اینکه بتواند زمانبندی ارائه دهد نیاز دارد:
- تمام فعالیتها و زمانها ثبت شوند
- سوابق زمان واقعی در سیستم باشد
- فعالیتهای استاندارد به تجهیزات لینک شده باشد
در این حالت نرمافزار میتواند:
- تخمین زمان برای تعمیرات اضطراری بدهد
- پیشنهاد زمان برای PM ارائه دهد
- چکلیستها را تجمیع یا تفکیک کند
- نفرساعت لازم برای فعالیتها را محاسبه کند
جمعبندی
Work Order یا دستورکار، پایهایترین ابزار در مدیریت نگهداری و تعمیرات است.
اهمیت آن تنها در اجرای فعالیتها نیست، بلکه در موارد زیر است:
- استانداردسازی دادهها
- ایجاد شناسنامه تجهیز
- تحلیل خرابی
- تحلیل هزینه
- کاهش توقفات
- جلوگیری از خرابیهای تکراری
- برنامهریزی دقیق
- خروجی گرفتن از CMMS
- ایجاد نظم در فعالیتهای فنی
اگر دستورکار بهدرستی پیادهسازی و استفاده نشود، هیچ نرمافزار CMMS—even the best one—قادر به تولید خروجی قابل اعتماد نخواهد بود.
کیفیت تحلیل، کیفیت گزارش، کیفیت تصمیمگیری مدیریتی و حتی کاهش خرابیها همگی وابسته به کیفیت دادههای دستورکار هستند.